Kitabın ardından

Bazı kitaplar bittiğinde hikayesinden çok, size hayatla ilgili düşündürdükleri kalıyor. Tatar Çölü de benim için biraz böyle bir kitap oldu.

Hikaye, Giovanni Drogo’nun genç bir teğmen olarak Bastiani Kalesi’ne atanmasıyla başlıyor. Drogo, ülkenin kuzey sınırında bulunan ıssız ve tecrit edilmiş kaleyi gördüğü anda burada kalmak istemez. Issızlığın ortasında, hayatın neredeyse durduğu bu yerde birkaç ay geçirip şehirdeki hayatına dönmeyi planlar. Ancak zaman geçtikçe kaleye, oradaki düzene ve yıllardır beklenen düşmanın bir gün ortaya çıkacağı düşüncesine alışır.

Aslında kitap boyunca büyük bir olaydan çok bir bekleyiş var. Drogo ve kalede yaşayan askerler, Tatar Çölü’nün ötesinden gelecek düşmanı ve hayatlarının bir anlam kazanacağı o büyük anı bekliyorlar. Fakat beklerken zaman geçiyor, yıllar birbirini kovalıyor ve fark etmeden hayatlarının büyük bir bölümünü tüketiyorlar.

Beni en çok düşündüren de bu oldu. İnsan hayatında ne kadar çok şeyi daha sonraya bırakıyor… Daha iyi bir iş, daha uygun bir zaman, biraz daha para, çocuklar büyüsün, işler biraz sakinlesin… Yazar bu hikayeyle, hep bir şeylerin olmasını beklerken aslında bugünü kaçırıyor olabileceğimizi çarpıcı bir şekilde gözler önüne seriyor.

Buzzati’nin anlatımı oldukça sakin ve yer yer yavaş. Çok büyük olayların yaşandığı, sürekli akan bir hikaye arıyorsanız belki sabır isteyebilir. Okuyucu olarak siz de Drago gibi bekliyorsunuz ancak bence hikayeyi okutan da yazarınbu hissi okuyucuya geçirebilmiş olmasında… #aylinsbookclub #okudumbitti #dinobuzatti #tatarçölü #instabook