KİTAP YORUMU
Paranın Cinleri
Daha çok şiirleri ile tanıdığım Murathan Mungan’ın okuduğum ikinci kitabı oldu Paranın Cinleri. Kitap yine oğlumun kitaplığından… Okulların seçtiği kitapların kalitesi beni oldukça…
Kitabın ardından
Daha çok şiirleri ile tanıdığım Murathan Mungan’ın okuduğum ikinci kitabı oldu Paranın Cinleri. Kitap yine oğlumun kitaplığından… Okulların seçtiği kitapların kalitesi beni oldukça mutlu ediyor.
Yazarın 1988-96 arasında yazdığı on metnin bir araya gelmesiyle oluşmuş otobiyografik bir anlatı Paranın Cinleri. Kitap, bildiğimiz otobiyografik eserlerden farklı olarak yazarın aile fotoğraflarının çağrıştırdıklarından yola çıkarak anılarını ve özlemlerini aktardığı, sadece bu kitap için yazılmış bölümleri ile birlikte çeşitli dergilerde yayınladığı metinlerin derlemesinden oluşuyor. Yazarın geçmişinde çok önemli bir yeri olan babası ile ilgili bölümler insana dokunan ve gözlerimi yaşartan kısımları oldu kitabın, tabi bir de annesi ile ilgili öğrendiği gerçekler var…
Okurken kendinizi yazara çok yakın hissediyor, yaşadıkları için üzülüyor, ailesini, çocukluğunu, babası ile olan ilişkisindeki detayları ve yazma isteğinin ardındaki motivasyonları öğreniyorsunuz. Mardinli olan ve liseyi bitirene kadar orada yaşayan yazar, kitapta Mardin’i detaylı ve masalsı bir şekilde anlatıyor.
Bir uçak yolculuğunda bana eşlik eden kitap, kısa, okuması keyifli, insanı derinden etkileyen türden.
Yazar ile ilgi çok beğendiğim bir ifadeyi de paylaşmak istedim; ‘Mungan, doğunun geleneksel dünyasının içinde modernlikle tanışıyor, modern yaşamın içinde ise geleneğin derinliğini keşfediyor.’
#bookstagram #kitap #instabook #bookclub #bookclubforinstagram #bookforinstagram #bookshelf #kitapkurdu #kitaptavsiyesi #kitapönerisi #okudumbitti #kitapsevgisi #murathanmungan #paranincinleri
Alıntılar ve notlar
“Beni hayatta üç şey mahvetti: ‘Fazla cesaret, fazla merhamet, fazla sevgi’.”
“Mardin, Türkiye’nin güneydoğusunda ülkenin en eski kentlerinden biri. Gökyüzüne komşu bir kalenin eteklerine kurulmuş bir taşkent. Ben orada doğdum. Orada büyüdüm. Orada öldüm. Ondan sonrası bütünüyle kendi içimde çıktığım uzun bir yolculuktur.”
“Zaten sevda dedikleri böylesine bir körlük olmasaydı eğer, doğruluğu nerede kalırdı onun?”
“Gördüğüm yerlerde çok fazla yoksulluk vardı, acı vardı, gözyaşı vardı. Öte yandan kimi bozulmamış güzellikler, yozlaşmamış değerler vardı. Hep bir gün bunları yazacağım, diyordum. Kaç yılın sayfasında kendimi arıyorum. O cama asılmış boş, beyaz kâğıt parçasından bu yana kaç sayfada göründüm kayboldum. Sahi ey okur, beni hiç gördünüz mü?”
“Her yerde hep iğreti, hep yabancı, hep sürgün gibi duran benim, yıllardır içimde yaralı bir hayvan gibi saklanan yalnızlığımı büyütmüştü bu “üvey” kimliğiyle hayatımı damgalayan yeni gerçek. Sonrasında kabaca söylersek: Hayattan kaçtım, sanata sığındım. Yazı’yı evlat edindim, okurları akraba…”
“Çocukluğun altın çağı ile yazarlığın altın çağı arasında hep bir ilişki kurmuşumdur. İnsan ömrünü tamamlanmamış bir bütün olarak görüp, yalnızca çocuklukla açıklamıyorum elbet, ama gene de kundağın, beşiğin sallandığı yeri önemsiyorum.”
“Ne de olsa onlar, paranın her şey olmadığı devirlerin insanlarıydı.”
“Büyük kalabalıkların değil, önemsediklerimin alkışlarını seçeli çok oluyor.”
“Görülmek uğruna, yıllardır o boş beyaz kâğıda yazıyorumdur belki de…”