Sürekli Meşgul Görünme Hâli: Yeni Nesil Kaçış Stratejisi

Modern çağın en sessiz yorgunluğu: hep bir yerlere yetişmeye çalışırken kendimize yetişememek.

“Yoğunum.” Belki de çağımızın en çok kullanılan ama en az sorgulanan kelimesi. Birine mesaj atarsın: “Yoğundum, o yüzden dönemedim.” Bir şey yapmak istemezsin: “Şu aralar çok yoğunum.” Kendinle kalmaktan korkarsın: “Boş duracak vaktim yok.”

Ama gerçekten bu kadar mı yoğunuz? Yoksa “yoğun” kelimesinin arkasına saklanarak bazı duyguları, yüzleşmeleri, sessizlikleri mi erteliyoruz?

Bazen fark etmeden “meşgul görünme hâlini” bir tür kaçış stratejisine dönüştürüyoruz. Ne hissettiğimizi sorgulamamak için, bir şeyleri oldurmaya çalışmadaki başarısızlığımızı fark etmemek için, belki de yalnızlıkla temas etmemek için. Meşgul oldukça “var” hissediyoruz. Ama içimizde büyüyen o sessiz yorgunluk, aslında sürekli bir şeylerle meşgul olmanın değil, kendimizden uzaklaşmanın sonucu.

Neden Bu Kadar Meşgul Görünmeye İhtiyaç Duyuyoruz?

Belki de “meşgulüm” demek, “yetişmeye çalışıyorum” demekten daha güçlü geliyor. Çünkü durmak, bir şey yapmamak, boş kalmak sanki “değersizlik” gibi kodlandı içimize. Toplum olarak üretmek, koşturmak, dolu görünmek üzerinden değer biçiyoruz hem kendimize hem başkalarına.

Birine “boş vaktim var” dediğinde garip bir suçluluk hissediyoruz. Sanki tembellik etmişiz gibi. Halbuki o boşluk, beynin nefes aldığı, kalbin biraz dinlendiği o alan; ama biz onu bile tıka basa dolduruyoruz.

Bazılarımız için meşguliyet, bir tür savunma mekanizması. Çünkü meşgul olursak, düşünmeye vaktimiz kalmaz. O eksik kalan ilişkiler, ertelenen duygular, bastırılan korkular sessizce kapıda bekler. Biz de onlarla yüzleşmemek için takvimimizi, zihnimizi, ruhumuzu doldururuz.

Modern çağda “meşguliyet” bazen bir duygusal zırha dönüşüyor. Kendimizi koruma biçimimiz oluyor. Yorgunuz ama bu yorgunluk bazen fiziksel değil — duygusal bir kaçışın yorgunluğu.

Sürekli Meşgul Olmanın Bedeli

Sürekli bir şeylerle uğraşırken aslında kimi kandırıyoruz? Belki başkalarını değil ama en çok kendimizi…

Meşgul oldukça işe yarar hissediyoruz. Oysa çoğu zaman yaptıklarımızın yarısı bile gerçekten bizi beslemiyor. Sadece sessizliği bastırıyoruz. Çünkü sessizlikte yüzeye çıkan o duygularla baş etmek zor. Boşlukla kalmak zor. Kendimizle baş başa kalmak bazen dayanılmaz olabiliyor.

Ama fark etmeden bedelini ağır ödüyoruz. Sürekli “yapma” hâlinde olmak, “olma” hâlini unutturuyor. Zamanla ne istediğimizi, neyi neden yaptığımızı, hatta gerçekten ne hissettiğimizi bile karıştırıyoruz. Bir bakmışsın, takvim dolu ama içi bomboş. Her şeye yetişmişsin ama kendine hiç yetişememişsin.

Bu meşguliyet kültürü, dışarıdan üretkenlik gibi görünse de içeride bir yabancılaşma yaratıyor. Kendini dinlemeyen, dinlemeye fırsat bulamayan bir iç ses kalıyor geriye. Ve o ses giderek kısılıyor. Sonra bir gün, “Ben en son ne zaman sadece oturup hiçbir şey yapmadım?” diye düşünüyorsun… Hatırlayamıyorsun.

Peki, Nasıl Durulur?

Durmak aslında kolay değil. Çünkü durduğunda duymadığın her şey bir anda konuşmaya başlıyor. Ama yine de o sessizliğe adım atmak, kendine dönmenin tek yolu.

Belki her sabah 10 dakikalık bir sessizlik. Belki telefonsuz bir yürüyüş. Belki hiçbir “verimlilik” amacı olmadan yapılan bir kahve molası. Durmak, aslında yeniden hissetmeyi seçmek.

Kendine, “Gerçekten neye yetişmeye çalışıyorum?” diye sormak. Ve bazen hiçbir yere yetişmemenin, en büyük özgürlük olduğunu fark etmek.