Hep Güçlü Görünmek Neden Yoruyor?

Son zamanlarda kendimi hep dimdik, hep güçlü, hep toparlamış halimle görünme çabası içinde buluyorum. İlginç olan şu ki, bunu başkaları benden istemiyor; ben kendimden istiyorum. Sanki bir anlığına bile düşsem, bir şeyler dağılacakmış gibi…

Bu güçlü görünme hali öyle bir noktaya vardı ki artık ağlamam gereken yerde bile ağlayamaz oldum. Kendimi o kadar dik durmaya alıştırmışım ki… Bunu en çok babamın hastalık döneminde ve kaybında fark ettim. Herkesin yanında güçlü durmaya çalıştım; kimse üzülmesin, kimse daha fazla yük hissetmesin diye içimdeki fırtınayı sakladım. Yeri geldi arabada yalnız başıma avaz avaz ağladım ama bunu kimsenin yanında yapamadım. Bunun arkasındaki motivasyonum hiçbir zaman “zayıf görünmeme korkusu” değildi aslında. Daha çok, “Ben düşersem herkes düşer,” düşüncesiydi. Ama sonra fark ettim ki: Beyin bunu öğreniyor. Duygularını saklamayı öğreniyor. Hiçbir şey yokmuş gibi davranmayı öğreniyor. Ve bir süre sonra, gerçekten ağlaman gerektiğinde bile ağlayamıyorum çünkü zihnin bunu öğrendi. Belki dışarıdan garip, anlaşılmaz karşılanıyordur bu durum kim bilir… ama artık kimin ne düşündüğüyle de ilgilenmiyorum. Herkes kendi yaşadığı kadar anlar çünkü. Başkasından bizi bütünüyle anlamasını beklemek zaten kocaman bir hayal kırıklığından başka birşey değil.

Peki güçlü görünme zorunluluğunun altında ne var?

Günümüz dünyasında “iyi olmak” bir performansa dönüştü. Toparlanmış görünmek, hallediyor olmak, ayakta durmak… sanki bir meziyet değil, bir zorunluluk.

Ve bunun birkaç nedeni olduğunu düşünüyorum; 

Kontrolü kaybetme korkusu

Bazen güçlü görünmek, hayatı yönetebildiğimize dair kendimizi ikna etme yöntemi oluyor. “Eğer çökersem toparlayamam” düşüncesi, bizi sürekli tetikte tutuyor.

Çocuklukta öğrendiğimiz roller

Küçük yaşta “evin büyüğü”, “ailenin toparlayanı”, “her zaman akıllı duran” rolüne girmişsek…Yetişkinlikte de aynı rol bizden hiçbir izin istemeden devreye giriyor.

Yorgun insanlardan oluşan bir toplum

Herkes kendi yüküyle uğraşıyor. Bu yüzden çoğu insan, karşısındakinin kırılganlığına yer açabilecek kapasitede değil. Biz de “kimsenin yükü olayım” istemiyoruz.

Sosyal medya vitrini

Kimse görünmez yerlerini paylaşmıyor. Hepimiz başkalarının filtreli hayatlarını izleyip kendi gerçeğimizi saklamaya alışıyoruz.

Sürekli güçlü görünmenin bedeli

Bir noktadan sonra güçlü görünmek gerçekten güçlü hissetmemizi sağlamıyor. Tam tersine:

• duygusal yorgunluk yaratıyor,

• yakın ilişkilerde duvarlar örüyor,

• insanı kendi acısına yabancılaştırıyor,

• en sonunda da bir tür “duygusal uyuşma” hâline dönüyor.

Hep güçlü görünmeye çalışan biri, en çok kendi yarasını göremez hâle geliyor.

Peki nasıl durulur?

Güçlü görünme ihtiyacını bir anda bırakmak kolay değil. Çünkü bu bir alışkanlık değil, bir hayatta kalma biçimi. Ama yine de küçük adımlar mümkün:

• Kendini açıkça duymak

Bir an durup “Ben şu an ne hissediyorum?” diye sormak bile bir başlangıç.

• Güvendiğin biriyle küçük bir paylaşım yapmak

Her şeyi anlatmana gerek yok. Sadece “Bugün biraz yoruldum” demek bile zinciri kırar.

• Kendi kendine izin vermek

Ağlamaya, durmaya, ertelemeye, dağıtmaya…İnsan olduğunun işareti bunlar; zayıflık değil.

Peki siz hiç güçlü görünmekten yoruldunuz mu?