Arkadaşlıkta herkes her şeyi anlatmak zorunda mı?

Gizli ajanda mı, farklı bir samimiyet anlayışı mı?

Sizin de etrafınızda var mıdır, yakın bir ilişkide olduğunuzu düşündüğünüz ama zaman içinde bazı konularda aslında sandığınız kadar açık olmadığını fark ettiğiniz insanlar?

“Gizli ajanda” derken tam olarak neyi kastettiğimi anlatayım.

Yakın arkadaşsınız. Sık sık konuştuğunuz, hatta birlikte dertleştiğiniz bir konu var. Birbirinize fikirler veriyor, ne yapabileceğinizi konuşuyor, bazen birbirinizden akıl alıyorsunuz. Sonra bir bakıyorsunuz, arkadaşınız bu konuda çoktan bir karar almış, bir şeyler yapmış ve siz bunu sonradan, belki de tesadüfen öğreniyorsunuz.

İşte insanın kafasını kurcalayan yer tam olarak bu.

Elbette herkes hayatıyla ilgili her şeyi arkadaşına anlatmak zorunda değil. Herkesin kendine sakladığı alanları, paylaşmak istemediği kararları olabilir. Buna saygı duymak gerekir.

Zaten mesele “Bana neden söylemedin?” de değil.

Mesele, üzerine defalarca konuşulmuş, birlikte dertleşilmiş, hatta fikir alışverişi yapılmış bir konuda bir şeylerin olup bittiğini sonradan öğrenmek.

Böyle durumlarda ister istemez şu soru geliyor akla:

Bu bir gizli ajanda mı, yoksa sadece farklı bir samimiyet anlayışı mı?

Belki de bazı insanlar için arkadaşlık, hayatın her ayrıntısını paylaşmayı gerektirmiyordur. Belki bazı kararlar, en yakın arkadaşlarla bile konuşulmadan alınabilir. Belki de paylaşmakla ilgili beklentilerimiz birbirinden çok farklıdır.

Çünkü bazı insanlar bildikleri, öğrendikleri, faydalı olduğunu düşündükleri şeyleri sevdikleriyle paylaşmadan duramaz. Bir kitap okur, “Bunu sen de seversin” der. Bir doktor, bir yöntem, bir fikir öğrenir; karşısındakinin de işine yarayabileceğini düşünerek anlatır.

Paylaşmak, onlar için biraz da yakınlık göstergesidir.

Ama herkes böyle düşünmeyebilir.

Hatta bazen paylaşılan, anlatılan, araştırılıp bulunan şeylerin bir süre sonra aynı kişiye geri anlatıldığı da olur. O zaman insan ister istemez kendine şu soruyu sorar:

Acaba fazla mı açık davranıyoruz?

Bir psikoloğun buna benzer bir konudan bahsedildiğinde söylediği bir cümle hala aklımda;

“İstenmeden verilen her bilgi değersizdir.”

Ne kadar doğru olsa da bunu hayata geçirmek kolay değil.

Çünkü bazı insanlar için bilgi paylaşmak bir güç gösterisi değil, bir yakınlık biçimi. “Bunu biliyorum, sen bilmiyorsun” demek için değil; “Bunu öğrendim, belki senin de işine yarar” diyebilmek için.

Belki de burada önemli olan şu:

Samimiyet ile açıklık aynı şey değil.

Bir insanın size her şeyi anlatmaması, size güvenmediği anlamına gelmeyebilir. Kendi hayatıyla ilgili bazı şeyleri kendine saklamayı tercih edebilir. Aynı şekilde, sizinle her şeyini paylaşması da aranızdaki ilişkinin mutlaka derin ve samimi olduğu anlamına gelmeyebilir.

Hepimiz arkadaşlıkta farklı bir yakınlık tanımıyla hareket ediyor olabiliriz.

Birinin “yakınız” dediği yerde diğeri “henüz o kadar yakın değiliz” diye düşünüyor olabilir.

Belki de mesele, karşımızdakinin neden bazı şeyleri sakladığını çözmeye çalışmak değil.

Bir ilişkiden ne beklediğimizi fark etmek.

Herkesin bizim kadar açık, paylaşımcı ya da şeffaf olmasını beklemek yerine, insanların yakınlığı farklı şekillerde yaşadığını kabul etmek belki de daha sağlıklı.

Ama bu, bir ilişkide sürekli olarak kendimizi dışarıda, eksik bilgilendirilmiş ya da kullanılmış hissettiğimizde bunu görmezden gelmemiz gerektiği anlamına da gelmiyor.

Çünkü bazen mesele gerçekten sadece farklı bir samimiyet anlayışı olmayabilir.

Bazen de insan, karşısındakiyle kurduğu ilişkinin sandığı kadar karşılıklı olmadığını fark eder.

Ve belki arkadaşlıkta asıl mesele, herkesin her şeyi anlatıp anlatmaması değil;

Kendimizi o ilişkinin içinde nasıl hissettiğimizdir.